Шта нам је чинити кад нико не зна да макар приближно опише како ће се све ове међусобице „браће по европској матери“ развити или окончати, као да сви само чекају да се „та ствар реши некако сама од себе“, ма то нигде никад није бивало, па неће ни сада
Бити у стању сродства „браћа по матери“ је домаћа, балканска метафора за стање које ми јесмо, не умемо боље да опишемо, а није нетачно, ма по последњим догађајима иста метафора „леже к’о будали шамар“ на САД и Европу, мада би се могло рећи и „дошло је до балканизације односа са две стране Атлантика“, исто је прикладно, а богме и тачно.
Баук Балкана кружи планетом, канда би нам ваљало неког новог манифеста с таквим насловом, ма нас пословична лењост духа спречава да у речи уобличимо све и свашта што живимо као „превише историје“ друштава блиских скоро по свему, осим по вољи да направимо каква заједничка добра од свих сличности које делимо, па зато доследно губимо време тражећи само разлике међу нама и инсистирајући на њима, а кад се такав правац одабере тешко бива да исходи буду „добри ветрови развоја“ за наше лађе што броде по узбурканој балканској историји.
САД и Европа су до недавно били сасвим супротан пример: јесу људи из Европе (и не само они) имали и добар ветар и лађе, па направили Америку (не само САД), а заузврат сви отишавши никад нису заборављали одакле су отишли и развијали су своје европско наслеђе у новом друштву које су градили.
Ваљало би детаљно деконструисати и на чији рачун се та градња дешавала, али и то стане у метафору с балканских простора „дошли дивљи, отерали питоме“, колико год у тој метафори било неправди, патњи и страдања људи који су у Америкама одувек живели. Ма – ферцерало више векова то савезништво „браће по матери“ са две стране Атлантика и од недавно – запело.
У штампаном издању Српског недељника Компас, које је на киосцима од четвртка 18. јуна, можете да прочитате цео текст "Браћо по матери, ђе запело?"
